Tadasana – pozycja góry – postawa stojąca wyprostowana

0
69

Wyprostowana postawa stojąca pozwala najłatwiej zrozumieć podstawowe
zasady wykonywania asan w hatha-jodze, dlatego opisujemy ją jako
pierwszą. Umiejętność spokojnego trwania w tej postawie, bez ruchu
i w pełnym rozluźnieniu, to jeden z ważnych celów praktyki jogi; jest to
bowiem klucz do medytacji w postawie siedzącej.
Każda asana ma swoją nazwę sanskrycką. Słowo asana oznacza pozycję
ciała, a słowo tada – górę. Góra symbolizuje stabilność oraz stan niewzruszonego
spokoju będący punktem wyjścia oraz punktem docelowym
każdego ruchu. W odniesieniu do makrokosmosu reprezentuje ona
również powiązanie Ziemi z Niebem – czyli tego, co w dole z tym, co na
górze – a w mikrokosmosie biegnącą wzdłuż kręgosłupa oś energetyczną,
na której rozmieszczone są węzły powłok subtelnych zwane czakramami
– źródło naszego zdrowia i energii życiowej. Wszystkie inne asany
służą równoważeniu i dostosowaniu struktury ciała fizycznego w taki sposób,
by tadasana mogła być wykonana perfekcyjnie. W tej postawie –
podobnie jak w siedzących pozycjach medytacyjnych – chodzi nie tylko
o stabilizację i rozluźnienie ciała fizycznego, lecz także o równowagę
między czujnością i uspokojeniem oraz wrażliwością i siłą – równowagę
będącą źródłem wewnętrznej jasności.
Przyjmujemy postawę stojącą w niewielkim rozkroku ze stopami ustawionymi równolegle,
2 Dociążamy pięty.
3 Prostujemy nogi w kolanach.
4 Podczas wydechu uświadamiamy sobie działanie siły ciążenia na dolną
połowę ciała – od talii w dól – przechodzące do podłoża przez pięty,
a następnie wizualizujemy siły wzrostu i rozwoju unoszące górną
połowę ciała w kierunku nieba.
5 Rozluźniamy barki i ramiona.
6 Stopy powinny być całkowicie stabilne, a mięśnie podkolanowe umiarkowanie
rozciągnięte, bez napinania mięśni udowych. (Patrz: uwagi
na temat stóp w Rozdziale VII poświęconym terapeutycznym zastosowaniom
asan i ćwiczeń oddechowych.)
Postawy stojące
Uwolnienie kręgosłupa od napięć podczas wydechu najłatwiej wykonuje
się w pozycji stojącej. W marszu powinniśmy być zdolni do poruszania się
spontanicznego, bez trudności, z poczuciem siły w nogach i stopach, z rozluźnionymi
barkami i ramionami oraz z zachowaniem ciągłego naturalnego
dostosowania kręgosłupa do przyciągania ziemskiego. Wielu z nas niestety
utraciło tę zdolność, ponieważ większość codziennych zadań
współczesnego człowieka sprzyja gromadzeniu się napięć i usztywnień
w pasie barkowym oraz wiąże się z utratą kontaktu z ziemią poprzez stopy.
W opisanych dalej postawach stojących pięty powinny być solidnie zakotwiczone
w podłożu, co daje możliwość bezpiecznego rozciągania
i wydłużania kręgosłupa w fazie wydechu. Nie śpieszmy się przy tym,
ale – przeciwnie – czekajmy podczas wydechu na moment, w którym pojawia
się w ciele naturalna skłonność do rozciągnięcia i rozluźnienia.
W asame można trwać dopóty, dopóki możliwe jest uwalnianie napięcia
i wydłużanie przy każdym wydechu. Jeśli pozostawanie w postawie powoduje
skurcze i usztywnienia, to znaczy, ze utrzymujemy ją zbyt długo.
Reguła ta stosuje się do wszystkich asan jogi.

Poprzedni artykułCzym jest joga?
Następny artykułVrksasana (pozycja drzewa)

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here